a monotonía méteseme no corpo e comeza a botar raíces;
cada vez con máis frecuencia..
descúbrome mirando pasar a miña vida,
no canto de estar nela disfrutando e cambiando cousas;
cada vez con máis frecuencia..
non recoñezo o meu reflexo coa xente gris que me rodea;
cada vez con máis frecuencia..
cústame máis sacudir o polvo e as telarañas que aparecen;
por que deixo que pase eso?
entón doume cónta de que por moito que sone esa horrible canción do canto del loco...(penso que o grupo que se autodefinia punk e naceu coa intención de ser os nirvana españois debería escoitarse e cambiar de nome dunha vez),
madurar non ten porque implicar a destrucción do neno, para o nacemento do adulto,
para que expulsar a peter?
esixe responsabilidade, sentido, compromiso, respecto..
pero non me ates, nin me odies por non ter pés na terra;
non me censures, se me envexas, porque non me importe o que pensen os demais;
non me pidas que me aburra co que me divirte,
nin me divirta co que me aburre;
non me botes en cara que sexa unha inmadura se me tratas coma tal;
non intentes cambiar o que non che gusta de min;
non te sintas responsable dos meus actos, nadie te cre causante dos meus logros;
...
...
...
cando me teñas preto olvida o que DEBES facer e fai o que QUERES (sen olvidar que eres libre de facer todo aquilo que non anule as liberdades dos demáis)
